بوی خوش بوستان

براي نهادن چه سنگ و چه زر:

يكي زر داشت اما مي ترسيد خرجش كند.نه مي خورد كه خيالش راحت باشد و آسايشي داشته باشد و نه به كسي مي بخشيد كه به درد آخرتش بخورد. روزي پسرش كمين مي كند و جاي زرش را كه پنهان كرده بود، پيدا مي كند و همه را خرج مي كند. و به جايش سنگي مي گذارد. پدر مي بيند كه گنجش را برده اند؛ تمام شب را ناراحت بود و خوابش نبرد. پسرش صبح در حالي كه مي خنديد گفت: زر براي خوردن و خرج كردن است و براي پنهان كردن سنگ يا زر فرقي ندارد. در پايان حكايت، سعدي ما را به استفاده ي درست از مال دعوت مي كند.

يكي زهره ي خرج كردن نداشت [		زرش بود و ياراي خوردن نداشت
نه خوردي كه خاطر برآسايدش		نه دادي كه فردا به كار آيدش
شب و روز دربند زر بود و سيم		زر و سيم در بند مرد لئيم
بدانست روزي پسر در كمين		كه ممسك كجا كرد زر در زمين
ز خاكش برآورد و بر باد داد		شنيدم كه سنگي در آن جا نهاد...
پدر زار و گريان همه شب نخفت		پسر بامدادان بخنديد و گفت [
زر از بهر خوردن بود اي پسر [		براي نهادن چه سنگ و چه زر
زر از سنگ خارا برون آورند [		كه با دوستان و عزيزان خورند...
چو در زندگاني بدي با عيال		گرت مرگ خواهند از ايشان منال...
پس از بردن و گرد كردن چو مور		بخور پيش ازآن كت خورد كرم گور بوستان سعدی:260